براي تو از پنجره کوچک تنهاييم حرف مي زنم

از پشت ديوارهاي سنگي

با قايق غمهايم

در رودخانه اشکهايم

براي يافتن تو تا انتهاي ظلمت پارو ميزنم

چشمان مهربان تو از لابلاي شهر ستاره ها

باز هم قصه اميد را مي گويند

اما قلب کوچک من سالهاست

که حرفهاي شاد را در کوير خود نديده است

از خود خانه و سرپناهي ندارم

و در جستجوي آن نيز نيستم

اما در بطن جان آرزوي من اينست

که خانه اي در دل آسمان داشته باشم

اگر چه به مساحت يک قلب باشد

تو این چهار سال خیلی اتفاقا برامون افتاد!از همون اولین روزها آشنایی هامون که کم کم جون گرفت و همدیگه رو شناختیم.بعد سر کلاسا با همدیگه خندیدیم و با هم دیگه از بودن سر یه کلاسی خسته شدیم.(البته گاهی اوقات)با همدیگه ماه رمضون سال اول یه افطاری کوچولو برگزار کردیم و خوش گذروندیم.با هم نشستیم سر میز های بوفه و سلف و چای خوردیم و گپ زدیم و خندیدیم.از همون روزای اول با هم دیگه تو برنامه های دانشکده شرکت کردیم.بعضی هامون همون روزا رفتیم تو کار تشکلی و انجمن و شورا و بسیج و ...اما بازم با هم بودیم!

سال های بعد شاید پیش می یومد که کلاس مشترک داشته باشیم ولی حس مشترک که داشتیم!حس خوب همکلاسی بودن!

با همدیگه اردو رفتیم و بازی کردیم و یاد گرفتیم!یاد گرفتیم که چطور زندگی کنیم.اردو رفتیم تا همدیگه رو بهتر و بهتر بشناسیم...

گاهی از هم ناراحت شدیم و گاهی به هم خندیدیم.گاهی به خاطر هم اذیت شدیم و گاهی برای هم دل سوزوندیم.گاهی حس کردیم که بزرگ شدیم و گاهی خودمون رو بچه جا زدیم!

موقع امتحانا که می شد بیشتر صمیمی می شدیم.جزوه و کتاب به هم قرض می دادیم وسر جلسه هوای همدیگه رو داشتیم!تحقیقامون رو با همدیگه انجام می دادیم و بعضی هامون از زیر کار در می رفتیم و بعضی هامون رو حساب دوستی جور بقیه رو می کشیدن!

با هم انتخاب واحد کردیم و با هم رفتیم تو سایت و آموزش و داد و هوار کردیم.وقتی یه واحد پر می شد همگی با هم کلافه می شدیم!وقتی که تایید نمی شد واحد هایی که انتخاب کرده بودیم همگی با هم عصبانی می شدیم.چقدر تلاش می کردیم تا صبح زود برسیم و پشت در سایت صف بگیریم تا زودتر بتونیم انتخاب واحد کنیم!اما بازم هوای همدیگه رو داشتیم که مبادا یکی از دوستامون و همکلاسی هامون جا نمونه از انتخاب واحد!مبادا نتونه واحدی رو که می خواد بگیره...

با هدیگه همراه دکتر رفیع فر رفتیم به دنیای ماقبل تاریخ و با نئاندرتال ها آشنا شدیم!رفتیم سراغ آثار باستانی و بعد هم رفتیم میون عشایر ایران و شناختیمشون!

با دکتر فکوهی رفتیم تو دل تاریخ انسان شناسی و نظریه هاشو مرور کردیم و لوی اشتراس و فریزر و مالینوفسکی رو شناختیم.

با دکتر مقصودی روش تحقیق یاد گرفتیم و با مورگان آشنا شدیم و نظام خویشاوندی رو درک کردیم.

با دکتر عسکری رفتیم تو دنیای زیست و انسان شناسی زیستی.بعد هم سر از جنگلای ساوان در آوردیم!

با دکتر فیاض همه جور انسان شناسی رو یاد گرفتیم و کلی خندیدیم.

با دکتر نرسیسیانس از نظریه های فمینیست سر در آوردیم و انسان شناسی جنسیت خوندیم!

با دکتر رفعت جاه اوقات فراقتمون رو مرور کردیم.

با دکتر جاوید دکتر متین و دکتر اسدیان و دکتر پرستش و بقیه هم انسان شناسی خاورمیانه و پزشکی و فرهنگ عامه و انسان شناسی ادبیات و....یاد گرفتیم.

حالا همه ی این حرفا برامون شده یه خاطره!یه خاطرهی خیلی قشنگ!حتی اگه نمره هامون خوب نبوده!

اما این خاطره ها تجربه های خوب زندگیمون بوده شک نکنید!

من نه بر می گردم

نه جايی می روم

من فقط شبيه شما

شبيه يک مشت سکوت آفتاب نديده می شوم

و گذران تلخ لحظه هايی را اندازه می گيرم

که جز زل زدن ،

به جدايی من از ما

کاری از دستشان ساخته نيست  

چه بايد كرد وقتي كاري ازت ساخته نيست

جه بايد كرد وقتي لحظات به هر دليلي ازت ميگريزند

تو بودي چه ميكردي؟

تورابه جای همه کسانی که نمی شناختم دوست دارم  .

.
تورابه جای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم.

.
برای خاطرعطرنان گرم

وبرفی که آب می‌شود.

وبرای نخستین گل‌ها

تورابه خاطردوست داشتن دوست دارم.

 .
تورابه جای همه کسانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم. 

 .
بی توجزگستره‌‌ای بی‌کرانه نمی‌بینم

میان گذشته وامروز...

پس به نام زندگی  

هرگزنگوهرگز